Αδύναμοι και φοβισμένοι

Ο Καραμανλής φοβάται τους αντάρτες και δεν κάνει τίποτα. Η Ντόρα φοβάται το Σκοπιανό, μην τυχόν και χρεωθεί την ήττα που έρχεται. Ο Αλογοσκούφης φοβάται τις «μαύρες τρύπες» του προϋπολογισμού. Ο Λιάπης φοβάται τον Αλογοσκούφη. Οι υπόλοιποι υπουργοί και υφυπουργοί φοβούνται επίσης τον Αλογοσκούφη, που τους κόβει τα κονδύλια, μπας και μπαλώσει την τρύπα. Ο Αβραμόπουλος φοβάται την Ντόρα, μην πάρει κεφάλι στην κούρσα (ποια κούρσα;) της διαδοχής. Ο Σαμαράς φοβάται μην αρχίσει η κούρσα και μείνει στην απέξω. Όλοι μαζί φοβούνται τον…

…κόσμο, που θα τους πάρει με τα γιαούρτια, αν συνεχίσουν να μην κάνουν τίποτα, από τον φόβο τους.

Ο Γιωργάκης φοβάται τον Βενιζέλο, μην τυχόν και φτάσουν τσίμα τσίμα και του κάνει τον βίο αβίωτο, από το βράδυ της 11.11 και εκείθεν...

Ο Βενιζέλος φοβάται μην τυχόν και ο Γιωργάκης πάρει κάνα θηριώδες ποσοστό και χορέψει στο ταψί κάθε αντιρρησία.

Η Διαμαντοπούλου φοβάται να πει τη γνώμη της, μην τυχόν και κάνει λάθος.

Ο Σκανδαλίδης φοβάται μην πάνε για ψάρεμα οι φίλοι του στις 11.11 και ρεζιλευτεί.

Στο ΠΑΣΟΚ φοβούνται μη βγει ο Γιώργος και ξανακάνει τα ίδια και χειρότερα από πριν. Αλλά ταυτόχρονα φοβούνται και τον Βενιζέλο. Και αν βγει και αν δεν βγει... Και όλοι μαζί φοβούνται μήπως ο κόσμος τους, απηυδισμένος από τα άπλυτα που μόνοι τους έβγαλαν στη φόρα, τους γυρίσει οριστικά την πλάτη.

ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ φοβούνται μην τα σκατώσουν τόσο άσχημα οι δύο «μεγάλοι» και χρειαστεί να σηκώσουν πολύ μεγαλύτερο βάρος και ευθύνες, απ’ όσες θα ήθελαν και θα μπορούσαν.

Άλλο να λες «ανίσχυρος δικομματισμός, ισχυρή κοινωνία», άλλο να πάρεις στην πλάτη σου την ευθύνη εκπροσώπησης της «ισχυρής κοινωνίας».

Και εμείς; Ο πολύς και ανώνυμος κόσμος;

Εμείς φοβόματε για το πετρέλαιο, για την ακρίβεια, για τα σχολεία των παιδιών μας, για το χάλι των νοσοκομείων μας, για τη σιγουριά της δουλειάς μας, για τις κάμερες, για την ΕΥΠ, για το περιβάλλον, για τα σχέδια των αμερικάνων, των τούρκων, των σκοπιανών...

Μα πιο πολύ φοβόμαστε για τις (μη) ικανότητες αυτών που έχουμε εκλέξει να τα διαχειριστούν για λογαριασμό μας. Φοβισμένες ηγεσίες, φοβισμένοι πολίτες, φοβισμένη κοινωνία, φοβισμένη χώρα...

(Ποντίκι, 1.11.2007)